Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Η Κύπρος υπό καθεστώς Αττίλα 3

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Κι ενώ στην Ελλάδα ζούμε το μεγαλείο της Πουλακιάδας, με το CNN και το BBC να προετοιμάζουν το έδαφος για «γκριζάρισμα» της δυτικής Μακεδονίας στο όνομα της «καταπιεσμένης μακεδονικής μειονότητας» - προς δόξα και τιμή όλων αυτών, «μακεδονομάχων» και μη, που θυσίασαν την Μακεδονία στο βωμό του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης - στην Κύπρο ξεκίνησε ένας νέος Αττίλας. Ο Αττίλας 3.
Πρόκειται για την στρατιωτική επέκταση των κατεχομένων από την Τουρκία στην Κύπρο. Μόνο που αυτή τη φορά επιχειρείται χωρίς πρόσφυγες, μαζικές σφαγές και αγνοούμενους, όπως συνέβη στους προηγούμενους 2 Αττίλες. Δεν υπάρχει λόγος. Ο ραγιαδισμός στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο κι επομένως δεν υπάρχει ανάγκη για όπλα.
1. Απώλεια εθνικού εδάφους.
Σε νέα επέκταση λοιπόν των θέσεών του επί του εδάφους, στην περιοχή των Στροβιλιών, προέβη ο τουρκικός στρατός κατοχής, παραβιάζοντας εκ νέου το status quo στην περιοχή. Με αυτήν την κίνηση ο τουρκικός στρατός κατοχής επιχειρεί να προωθήσει τις θέσεις του στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατία, στο σημείο που γειτνιάζουν με το έδαφος των Βρετανικών Βάσεων Δεκέλειας. Έτσι μετέδωσε την είδηση το ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 22 του μηνός επισημαίνοντας ότι οι κατοχικές αρχές τοποθέτησαν βαρέλια, κάγκελα και αλυσίδες στην περιοχή, στην οποία διαμένουν τρεις οικογένειες Ελληνοκυπρίων.
Την ενέργεια της Τουρκίας επιβεβαίωσε και η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο UNFICYP. Ο εκπρόσωπος Τύπου της UNFICYP, Αλίμ Σιντίκ επιβεβαίωσε την απώλεια εδαφών από την Κυπριακή δημοκρατία και δήλωσε: «Έχουμε γνώση της συνεχιζόμενης αυτής κατάστασης και την παρακολουθούμε. Βρισκόμαστε σε επαφή και με τις δυο πλευρές για να δούμε γιατί υπάρχει ένταση και για τη μείωσή της.» Το κύριο μέλημα της ειρηνευτικής δύναμης, όπως συμπλήρωσε, είναι η αποφυγή των «εντάσεων» ανάμεσα στις δυο πλευρές, αλλά και η ανατροπή του status quo.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Πρόδρομος Προδρόμου, δήλωσε ότι οι «αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας αντιμετωπίζουν, σε συνεννόηση με τα Ηνωμένα Έθνη, το ζήτημα που προέκυψε με τη νέα πρόκληση του κατοχικού καθεστώτος». Απαντώντας σε ερώτηση πόσο σοβαρό είναι το επεισόδιο, ο κ. Προδρόμου είπε ότι μέχρι στιγμής δεν μπορεί να αποτιμηθεί συνολικά η κατάσταση. Γι' αυτό, πρόσθεσε, η κυβέρνηση δεν προβαίνει σε κάποια συγκεκριμένη ανακοίνωση. Κοινώς η κυβέρνηση της Κύπρου επέλεξε να ποιήσει τη νήσσαν.
Με ανάλογο τρόπο αντέδρασαν και τα υπόλοιπα κόμματα της Κύπρου, τα οποία – όπως κάνουν ατυχώς δεκαετίες τώρα – διαμαρτυρήθηκαν για το θεαθήναι και πέταξαν το μπαλάκι στη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ. Με άλλα λόγια το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της Κυπριακή δημοκρατίας μήνυσε ευθαρσώς στην Άγκυρα ότι είναι ανοιχτή σε στρατιωτικά τετελεσμένα από τις κατοχικές δυνάμεις εναποθέτοντας τις τύχες της όχι στην άμυνα της χώρας και στην κινητοποίηση του λαού της, αλλά στον ΟΗΕ.
2. Τι σημαίνει status quo;
Όλοι μιλάνε για τo status quo, το οποίο απειλείται από την προώθηση των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων. Κουβέντα, τσιμουδιά για τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής δημοκρατίας και προπαντός για την απώλεια εδάφους.
Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η έννοια status quo στις διεθνείς σχέσεις έρχεται από πολύ μακριά και έχει έναν πολύ ειδικό βάρος. Συνδέεται με την επιβολή πολεμικών τετελεσμένων ενός στρατιωτικά επιτιθέμενου – όπως είναι η Τουρκία στη συγκεκριμένη περίπτωση – για την απόσπαση εδαφών από άλλο κυρίαρχο κράτος. Όπου επιβάλλεται συμφωνία status quo, τα δυο μέρη αναγνωρίζουν το fait accompli, δηλαδή το πολεμικό τετελεσμένο και ξεκινούν τις συζητήσεις όχι στην παραβίαση των κυριαρχικών δικαίων του κράτους που έχασε έδαφος, αλλά στη βάση της αρχής ex factis jus oritur, δηλαδή της αναγνώρισης των τετελεσμένων.
Το ex factis jus oritur, το οποίο στα λατινικά σημαίνει ο νόμος προκύπτει από τα τετελεσμένα υπήρξε μια θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου εδώ και αιώνες, η οποία συνόδευε και δικαιολογούσε το ιμπεριαλιστικό δικαίωμα της κατάκτησης. Η κατάκτηση με τα όπλα ξένου εδάφους δημιουργούσε δίκαιο και δικαιώματα του κατακτητή πάνω στο έδαφος που κατακτούσε.
Στην ουσία η αρχή αυτή διατηρήθηκε – υπό προϋποθέσεις - έως το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου και την ίδρυση του ΟΗΕ. Με τη δίκη των ναζί εγκληματιών πολέμου στη Νυρεμβέργη, αλλά και το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταπολεμικά, η παλιά αυτή ιμπεριαλιστική αρχή αντικαταστάθηκε από την ex injuria jus non nonitur σύμφωνα με την οποία οι άδικες πράξεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν νόμο. Και επομένως η κατοχή ξένου εδάφους μετά από στρατιωτική εισβολή σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν ως fait accompli, δηλαδή τετελεσμένο, ή status quo ante bellum.
Την εποχή του ΟΗΕ, αν και θεωρείτε αδιανόητη η ισχύ της αρχής του status quo ante, του fait accompli και του ex factis jus oritur, ωστόσο οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις βρήκαν τρόπους να τις εισάγουν από την πίσω πόρτα. Μια απ’ αυτές είναι η εγκατάσταση ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ σε εμπόλεμες ζώνες. Όπως συνέβη με την Κύπρο ήδη από το 1964.
Με τον τρόπο αυτό, αλλά και με την παρουσία της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έβρισκαν την ευκαιρία να επιβάλουν καθεστώς status quo ante και να νομιμοποιούν ως τετελεσμένα, στρατιωτικές εισβολές και επεμβάσεις. Αυτό έγινε και στην Κύπρο με την λεγόμενη «πράσινη γραμμή» ανάμεσα στα εδάφη της Κυπριακής δημοκρατίας και τα κατεχόμενα από την Τουρκία.
3. Το δίκαιο της κατάκτησης.
Η λογική του status quo αποτελεί προϊόν του δικαίου της κατάκτησης. Ο τερματισμός του πολέμου με όρους που αφήνουν τον κατακτητή σε αδιαμφισβήτητη κατοχή ξένου εδάφους, του κράτους που δέχθηκε την εισβολή, θεωρείται ως επαρκής απόδειξη της ικανότητας του πρώτου να διατηρήσει μόνιμη κατοχή (η οποία με τη σειρά της τον εξουσιοδοτεί, του δίνει το δικαίωμα, να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, δηλαδή στην απόκτηση νόμιμου τίτλου πάνω στα κατεχόμενα εδάφη).
Ιδίως όταν η στρατιωτική κατάκτηση ακολουθήθηκε από de facto παύση των εχθροπραξιών και de facto αναβίωση των ειρηνευτικών σχέσεων. Αυτό σημαίνει πώς το προηγούμενα εδαφικά κυρίαρχο κράτος, έχοντας εθελοντικά σταματήσει τις εχθροπραξίες, εγκατέλειψε την ελπίδα να επανακτήσει την κατακτημένη περιοχή και επομένως έχει αναγνωριστεί σιωπηρά το καθεστώς που υπάρχει μεταξύ των μερών τη στιγμή που έπαψαν οι εχθροπραξίες. Με δεδομένη αυτή την κατάσταση - το status quo ante bellum (ή το uti possidetis) – γίνεται αποδεκτή ως βάση των μελλοντικών σχέσεων των δυο μερών.[1]
Κατά την κατάκτηση η στρατιωτική κατοχή είναι απλώς de facto, θεμελιωμένη στα πολεμικά τετελεσμένα, δηλαδή στην ανώτερη στρατιωτικά δύναμη. Μετά την υποταγή και την προσάρτηση, η εδαφική κατοχή γίνεται de jure, δηλαδή ο νέος επικυρίαρχος, ο κατακτητής αποκτά νόμιμο δικαίωμα στα υπό τη δική του κατοχή εδάφη. [2]
Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων απέδωσε την παράδοξη συνέπεια ότι, σύμφωνα με το παραδοσιακό διεθνές δίκαιο, ένα νέο status quo θα μπορούσε νομίμως να καταλήξει στην καταστροφή των νόμιμων δικαιωμάτων των άλλων, δηλαδή των κυρίαρχων κρατών που δέχονται επίθεση και χάνουν εδάφη. Το φαινόμενο αυτό, που αντικατοπτρίζεται στην τακτική κύρωση από το διεθνές δίκαιο της εδαφικής αλλαγής που επιβλήθηκε με τη βία, και των ειρηνευτικών συνθηκών που επιβλήθηκαν στους ηττημένους, οδήγησε τον Robert W. Tucker γράφοντας για το διεθνές δίκαιο που γέννησε τους δυο παγκόσμιους πολέμους να αναδείξει ως χαρακτηριστικό γνώρισμα του παραδοσιακού διεθνούς συστήματος “την ουσιαστικά απεριόριστη λειτουργία της αρχής ex injuria jus oritur και έτσι. . . η τροποποίηση του νόμου με όρους ισχύος”- παρά το γεγονός ότι η χρήση βίας για την απόκτηση εδάφους δεν συνιστούσε τεχνικά καμιά ζημία στο πλαίσιο αυτού του συστήματος.[3]
Το γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο της μεταπολεμικής εποχής και όλες οι διεθνείς συμβάσεις που διέπουν τις σχέσεις των κρατών-μελών του ΟΗΕ, θεωρούν όλα τα παραπάνω ως αδιανόητα δεν σημαίνει ότι δεν ισχύουν στην περίπτωση της Κύπρου. Τόσο η Ελλαδική, όσο και η Κυπριακή ηγεσία από την εποχή του Αττίλα 1 και 2 έχουν αποδεχθεί σιωπηρά το status quo ante και χειρίζονται το κυπριακό με βάση τα τετελεσμένα υπέρ του εισβολέα και κατακτητή. Καθ’ υπόδειξη και προς όφελος πάντα της δυτικών συμμάχων και εταίρων.
Θα μου πείτε αυτή είναι παλιά ιστορία. Πιο είναι το καινούργιο; Το καινούργιο είναι ότι και πάλι σιωπηρά η ελληνική κυβέρνηση και η κυπριακή έκαναν ένα ακόμη βήμα. Αναγνωρίζουν στην Τουρκία όχι απλά τα τετελεσμένα της εισβολή και κατοχής κυπριακού εδάφους, αλλά το δικαίωμα του κατακτητή, δηλαδή το δικαίωμα να διεκδικήσει την προσάρτηση και νέων εδαφών στην Κύπρο. Κι όχι μόνο στην Κύπρο.
4. Προσυμφωνημένο στα παρασκήνια.
Δείτε τι δήλωσε το Κυπριακό ΥΠΕΞ στις 23 του τρέχοντος για την απώλεια εδάφους από την Κυπριακή δημοκρατία, όπως μεταδόθηκε από το ΚΥΠΕ:
Το ΥΠΕΞ, με αφορμή και δημοσιεύματα, αναφέρει ότι την Παρασκευή 1η Φεβρουαρίου 2019, ο τουρκικός κατοχικός στρατός, επικαλούμενος ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς για δήθεν φαινόμενα λαθρεμπορίου στην εν λόγω περιοχή, τοποθέτησε σε αγροτικό δρόμο κιγκλιδώματα παρεμποδίζοντας τη διέλευση των κατοίκων από το συγκεκριμένο δρόμο, τον οποίο οι τελευταίοι χρησιμοποιούν για πρόσβαση στις καλλιέργειες τους.
Τις αμέσως επόμενες μέρες ο κατοχικός στρατός ενημέρωσε τους κατοίκους των Στροβιλιών ότι πλέον θα ισχύουν νέες «διαδικασίες» κατά την έξοδο τους από τα Στροβίλια προς τις Βρετανικές Βάσεις. Παράλληλα, όπως σημειώνει το ΥΠΕΞ, το κατοχικό καθεστώς ξεκίνησε να διενεργεί ελέγχους σε όσους επισκέπτονται την περιοχή των Στροβιλιών, περιλαμβανομένων και των μελών της Ειρηνευτικής Δύναμης, σε σημείο που εφάπτεται του ορίου των Βρετανικών Βάσεων.
«Η Κυβέρνηση, από την πρώτη στιγμή, προέβη σε σχετικά διαβήματα προς την Ειρηνευτική Δύναμη στην Κύπρο, προς τη Γραμματεία του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη όπως επίσης προς τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών έχει, μετά από σχετική διερεύνηση, καταγράψει επισήμως ότι οι πρόσφατες ενέργειες του κατοχικού στρατού αποτελούν νέες παραβιάσεις του στρατιωτικού status quo στην περιοχή και προβαίνει σε σχετικά διαβήματα προς τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις», αναφέρεται. (Καθημερινή, 23/2/2019)
Δείτε τι ομολογούν. Την απώλεια εδάφους την ήξερε τόσο η Κυπριακή κυβέρνηση, όσο και η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ ήδη από την 1η Φεβρουαρίου. Αν την ήξεραν γιατί το κράτησαν μυστικό; Γιατί αντέδρασαν με δημόσιες δηλώσεις μόλις υπήρξαν δημοσιεύματα στις εφημερίδες 21 ημέρες μετά;
Αν δηλαδή δεν υπήρχαν τα δημοσιεύματα, η κυβέρνηση θα συνέχιζε να ποιεί τη νήσσαν. Με άλλα λόγια τόσο η Κυπριακή κυβέρνηση, όσο και η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ πιάστηκαν στα πράσα να υλοποιούν συμφωνίες του παρασκηνίου με την Τουρκία για την επέκταση του κατεχόμενου εδάφους. Κι όταν η συνωμοσία της σιωπής αποκαλύφθηκε από τα δημοσιεύματα, άρχισαν οι δηλώσεις για το θεαθήναι.
Αλήθεια, γιατί η Ελλαδική κυβέρνηση δεν έχει αντιδράσει; Γιατί κανένα, μα κανένα κόμμα του ελλαδικού κοινοβουλίου δεν έχει αναδείξει το ζήτημα; Η απώλεια εδάφους είναι τόσο ασήμαντο ζήτημα; Ή μήπως δεν αφορά την Ελλάδα γιατί η Κύπρος «κείται μακράν», όπως έλεγε επί Αττίλα 2 ο επικαλούμενος «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής;
Κι ενώ οι Τούρκοι προωθούσαν τις θέσεις τους την 1η Φεβρουαρίου προσαρτώντας νέα εδάφη στα κατεχόμενα της Κύπρου, ο φερόμενος ως Έλλην πρωθυπουργός κ. Τσίπρας στις 5 Φεβρουαρίου επισκεπτόταν την Τουρκία ώστε να χαριεντιστεί με τον κ. Ερντογάν και να του αποδώσει εύσημα δημοκρατικότητας και ελληνοτουρκικής φιλίας. Μαζί του βρέθηκε και ο ανεκδιήγητος πρώην Α/ΓΕΕΘΑ κ. Αποστολάκης και μετέπειτα δοτός υπουργός άμυνας προκειμένου να βρίσκεται σε διαρκή συνεννόηση με τον ομόλογό του κ. Ακάρ.
Πώς αλλιώς θα αλλάξουν χέρια αμαχητί εδάφη και χωρικά ύδατα στην Κύπρο, το Αιγαίο και την Θράκη; Θέλετε να συμβεί κανένα ατύχημα; Όπως άλλωστε έχει προειδοποιήσει με δηλώσεις του και ο εν λόγω αναξιότιμος πρώην ναύαρχος και νυν εγκάθετος του υπουργείου άμυνας κ. Αποστολάκης.
Υπάρχει κανείς τόσο αφελής, ώστε να πιστεύει ότι οι εξελίξεις αυτές δεν σχετίζονται με συμφωνίες παρασκηνίου για την επέκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας κατά μήκος ολόκληρου του τόξου Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη;
5. Η προδοσία της Κύπρου.
Υπάρχει καλύτερος τρόπος από τον χάσει νέα εδάφη η Κυπριακή δημοκρατία από το να αναθέσει στον ΟΗΕ τη διαμεσολάβηση μετά από επιθετική ενέργεια της Τουρκίας; Διότι οφείλουμε να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι, η ενέργεια του τουρκικού στρατού κατοχής είναι καθαρά επιθετική με βάση το ισχύον διεθνές δίκαιο, αλλά και τις συμφωνίες status quo, που διέπουν την «πράσινη ζώνη» εκεχειρίας στο νησί.
Από τη στιγμή που η κυβέρνηση της Κύπρου χειρίζεται το συγκεκριμένο συμβάν όχι ως επιθετική ενέργεια της Τουρκίας εναντίον της Κυπριακής δημοκρατίας, αλλά ως εδαφική διαφορά υπό διευθέτηση με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ και μάλιστα της ειρηνευτικής δύναμης στο νησί, τότε αποδέχεται ότι η Τουρκία έχει κάθε δικαίωμα όχι μόνο να θέσει εδαφικές διεκδικήσεις πέραν της «πράσινης ζώνης», αλλά και οποιαδήποτε ενέργεια τετελεσμένου από τις δυνάμεις κατοχής δεν θα αντιμετωπιστεί με το διεθνώς προβλεπόμενο τρόπο, δηλαδή ως casus beli. Στην καλύτερη περίπτωση θα αντιμετωπιστούν ως διαφιλονικούμενες περιοχές υπό την αιγίδα της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ.
Ας μην ξεχνάμε πώς ο Αττίλας 1 & 2 μπόρεσε να αποσπάσει με τα όπλα πάνω από το 36% του κυπριακού εδάφους χάρις στην επέμβαση του ΟΗΕ, ο οποίος λειτούργησε ως φύλο συκής της προδοσίας της ελλαδικής και κυπριακής ηγεσίας της εποχής. Στο βωμό πάντα της εθελοδουλίας και της υποτέλειας στους «μεγάλους μας συμμάχους».
Ας θυμηθούμε όταν στις 20 Ιουλίου 1974 η Τουρκία αποβίβαζε δυνάμεις στο νησί με τον Αττίλα 1, προκειμένου να εξασφαλιστεί το προγεφύρωμα για τις τουρκικές δυνάμεις, το οποίο κινδύνευε λόγω της καθυστερημένης μεν, αλλά ηρωικής αντεπίθεσης των ελληνοκυπριακών δυνάμεων, αργά το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εκδίδει το υπ’ αριθμόν 353 ψήφισμα με το οποίο καλεί σε κατάπαυση του πυρός. Επιτρέποντας έτσι στην Τουρκία να κατοχυρώσει το προγεφύρωμα της και να συνεχίσει να αποβιβάζει στρατό για μεγαλύτερη διείσδυση στο Κυπριακό έδαφος. Χωρίς καμιά ενόχληση από τις αμυνόμενες του πάτριου εδάφους δυνάμεις, οι οποίες διατάχθησαν να τηρήσουν την κατάπαυση του πυρός και να συνεργαστούν με την ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ.
Τις επόμενες ημέρες οι Καραμανλής-Κληρίδης αναλώνονταν σε ανούσιες και προσχηματικές διπλωματικές συνομιλίες υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, χωρίς να κάνουν το παραμικρό για να οργανώσουν την στρατιωτική άμυνα του νησιού, αλλά και την αναγκαία αντεπίθεση εναντίον των εισβολέων, τοις κείνων (δηλαδή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ) ρήμασι πειθόμενοι. Έτσι στις 15 Αυγούστου 1974 – με τις ευλογίες της Δύσης και της εθελόδουλης ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής ηγεσίας με φύλλο συκής πάλι τον ΟΗΕ – οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν χωρίς ουσιαστική αντίσταση την πόλη της Αμμοχώστου και απέκοψαν ολόκληρη τη Χερσόνησο της Καρπασίας. Κι έτσι το 5% του κατεχόμενου κυπριακού εδάφους ανήλθε στο 36%.

Από τότε η «διεθνοποίηση» του κυπριακού διαμέσου του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και πιο πρόσφατα της ΕΕ, κατοχύρωσε de facto την διχοτόμηση του νησιού.
6. Σε εκπλήρωση δεσμεύσεων έναντι ΕΕ.
Ας μην ξεχνάμε ότι στη συνάντηση της Βάρνας στις 25 Μαρτίου του 2018 η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τουσκ-Γιούνγκερ ήταν σαφής ως προς το κυπριακό: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε ο Τούσκ αμέσως μετά τη συνάντηση με τον Ερντογάν, «στηρίζει ομόφωνα το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εξερευνά και να εκμεταλλεύεται τους φυσικούς της πόρους στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη. Αυτό είναι σημαντικό και σε σχέση με τον κοινό μας στόχο που συνίσταται στην επιτυχή επανένωση της Κύπρου προς όφελος των δύο λαών της νήσου, της Τουρκίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.»
Προσέξατε τι είπε ο κ. Τουσκ; Προς όφελος των δυο «λαών» της νήσου! Ούτε κατοχή, ούτε τίποτε. Ούτε καν δυο κοινότητες. Από την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει δυο «λαούς» στο νησί, τότε κατά συνέπεια αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοτελούς κρατικής τους εκπροσώπησης. Ένα νησί, δυο «λαοί», δυο κρατικές οντότητες! Ούτε καν διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, όπως συγκάλυπταν παλιότερα την επιδίωξη για διχοτόμηση του νησιού.
Και η ΕΕ δεν μένει μόνο σ’ αυτό. Αναγνωρίζει ευθαρσώς δικαιώματα στο νησί της ίδιας της Τουρκίας. Αναγνωρίζει δηλαδή ότι η εισβολή και κατοχή στο νησί με πρόσχημα της «ασφάλεια» της τουρκοκυπριακής κοινότητας, δημιούργησε όχι μόνο τετελεσμένα, αλλά και εδαφικά δικαιώματα για την Τουρκία. Είναι η πρώτη φορά που τόσο επίσημα και ανοιχτά επαναφέρεται το δόγμα του δικαιώματος της κατάκτησης, το ίσχυε την εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών.
Το δόγμα αυτό προέβλεπε τη δυνατότητα ενός κατακτητή στην κατοχή ξένης επικράτειας με τη δύναμη των όπλων. Ήταν μια παραδοσιακή αρχή του διεθνούς δικαίου την εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών, που σταδιακά έδωσε τη θέση του στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο, που θεμελιώνεται στο αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης και της εδαφικής ακεραιότητας. Το δικαίωμα της κατάκτησης καταργήθηκε επίσημα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το έγκλημα του επιθετικού πολέμου ορίσθηκε και κωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά με τις Αρχές της Νυρεμβέργης και, τέλος, το 1974, με το Ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
7. Εδαφική μεταβολή με ειρηνικό τρόπο.
Στην Κύπρο αυτή την στιγμή βλέπουμε να εξελίσσεται μια διαδικασία εδαφικής μεταβολής με ειρηνικά μέσα, δηλαδή χωρίς πόλεμο. Η διαδικασία αυτή είχε υιοθετηθεί επίσημα από την Κοινωνία των Εθνών, η οποία θεωρούσε ως νόμιμο κάθε αίτημα ή διεκδίκηση ξένου εδάφους, επικράτειας άλλου κράτους, αρκεί να λύνεται με ειρηνική διαδικασία κι όχι με πόλεμο. Χαρακτηριστικό προϊόν αυτής της λογικής ήταν η Συμφωνία του Μονάχου το 1938, η οποία υιοθέτησε τις διεκδικήσεις εδαφών της ναζιστικής Γερμανίας προς Ανατολάς προκειμένου να μην υπάρξει πόλεμος.
Σύμφωνα με αυτή την λογική θα πρέπει θα αναγνωρίζονται παραχωρήσεις εδαφών, προκειμένου να μην υπάρξει πόλεμος.[4] Οι εκπρόσωποι αυτής λογικής αναγνωρίζουν το δικαίωμα της κατάκτησης και το δίκαιο του ισχυρού ως κάτι δεδομένο και απόλυτα φυσιολογικό για τον κόσμο μας. Η εδαφική επικράτεια ενός κράτος και η ακεραιότητά της – όπως έγραφε στα 1957 ένας επιφανής απολογητής των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων – συνιστούν αναχρονισμό, μιας και «στον κόσμο του αύριο τα σύνορα και η εθνική κυριαρχία είναι πιθανόν να μην έχουν κανένα νόημα» όμως «έχουν ακόμη τη δυνατότητα να συνιστούν casus beli για το οποίο ντουζίνες, χιλιάδες, ή και εκατοντάδες εκατομμύρια είναι δυνατό να θυσιαστούν.»[5]
Προκειμένου, λοιπόν, να μην έχουμε πολέμους, τότε καλό θα ήταν οι εδαφικές και συνοριακές μεταβολές να επέρχονται με ειρηνικό τρόπο με διεθνείς, ή διμερείς συμφωνίες. Κατά το πρότυπο της πρότασης που κατατέθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, η οποία ζητούσε να δοθεί στη Γενική Συνέλευση η εξουσία να εγκρίνει, με ψηφοφορία τριών τετάρτων, «εδαφικές τροποποιήσεις», «αναγκαίες και κατάλληλες για την ευημερία των ενδιαφερομένων», για «λόγους μεταβολής των σημερινών φυλετικών συνθηκών και προσδοκιών». Η διαδικασία θα ήταν ανάλογη με εκείνη της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και θα εξασφάλιζε τόσο την «δίκαιη αποζημίωση» όσο και τη συγκατάθεση των κατοίκων του μεταβιβασθέντος εδάφους σύμφωνα με την «αρχή της αυτοδιάθεσης». [6]
Η λογική αυτή της «εδαφικής μεταβολής με ειρηνικό τρόπο», έστρωσε το δρόμο που οδήγησε την Ευρώπη και τον κόσμο όλο στο ολοκαύτωμα του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Και είναι αυτή η λογική που διέπει τις σχέσεις Ισραήλ και Παλαιστίνης, η οποία όχι μόνο έχει οδηγήσει στη νομιμοποίηση της στρατιωτικής κατοχής εδαφών από τους σιωνιστές, αλλά και σ’ ένα άλλο ολοκαύτωμα – διαρκές αυτή τη φορά - για τους Άραβες της Παλαιστίνης.[7]
Αυτό που βλέπουμε δεν μόνο η απώλεια εδαφών της Κυπριακής δημοκρατίας, αλλά η εφαρμογή μια προσυμφωνημένης στα παρασκήνια «εδαφικής μεταβολής με ειρηνικό τρόπο». Και πάντα με πρόσχημα την αποφυγή του πολέμου, αλλά και την κατοχύρωση της ασφάλειας στην περιοχή. Υπέρ ποιων άραγε; Πάντως όχι των λαών.
8. Γιατί γίνονται όλα αυτά;
Πρόκειται για «εδαφική μεταβολή με ειρηνικό τρόπο» υπέρ της Τουρκίας όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στο Αιγαίο, όπως και στην Θράκη. Πρώτα και κύρια για να αποκτήσει η Τουρκία το 50% της εδαφικής επικράτειας της Κύπρου, προκειμένου να δημιουργηθούν τα δυο κρατικά μορφώματα με ίσα εδαφικά δικαιώματα υπό την επικυριαρχία μιας χαλαρής ομοσπονδιακής δομής με σκοπό κατά το παλιό αποικιακό ρητό «να υπάρχει ένωση, αλλά όχι ενότητα.» [8]
Δεύτερο, με τον τρόπο αυτό η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει όχι μόνο δικαιώματα στην ΑΟΖ νοτίου της Κύπρου, αλλά και να μονοπωλήσει την ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Λίβανο. Μια περιοχή εξίσου σημαντική για το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τον έλεγχο των υδρογονανθράκων της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία γίνεται εκ των πραγμάτων συμμέτοχος και στον αγωγό East Med, που ξεκινά από το Ισραήλ και διαμέσου της Κύπρου οδηγείται στην Κρήτη και κατόπιν προς την Ευρώπη. Και ταυτόχρονα η χώρα με τη διέλευση των περισσοτέρων αγωγών ενέργειας σ’ ολόκληρη τη λεκάνη της ανατολικής μεσογείου.
Τρίτο, αλλάζει ριζικά ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων της Κύπρου, αλλά και το δόγμα άμυνας της κυπριακής δημοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν παρατηρήθηκε ουδεμία στρατιωτική κινητοποίηση της ελεύθερης Κύπρου προς αντιμετώπιση της εδαφικής απώλειας. Όχι μόνο γιατί δεν υφίστανται δυνάμεις προκαλύψεως της Κυπριακής δημοκρατίας στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά και γιατί τα τελευταία ιδίως χρόνια τόσο οι δυνάμεις της ΕΛΔΗΚ, όσο και της Κύπρου έχουν αλλάξει ριζικά προσανατολισμό.
Η Κύπρος κινείται πολιτικά και στρατιωτικά όχι μόνο στην τροχιά του ΝΑΤΟ, αλλά ως de facto μέλος του ΝΑΤΟ. Κάτι που επιβάλει και η παραμονή της στην ευρωζώνη υπό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης.
Πριν μερικά χρόνια, το 2013, λίγους μήνες μετά την επίθεση που δέχθηκε η κυπριακή οικονομία και κυρίως το κυπριακό νοικοκυριό με την κλοπή των καταθέσεων από τους τραπεζίτες και τους εντολοδόχους τους στην ευρωζώνη, σε μια περιοδεία μου στην Κύπρο είχα πει τα εξής στους αδερφούς Κυπρίους: Αν δεν επιβάλλεται το ταχύτερο δυνατό την έξοδο της Κύπρου από την ευρωζώνη και την ΕΕ, ώστε να σταθείτε στα πόδια σας με τις δικές σας δυνάμεις, να είστε σίγουροι ότι αργά ή γρήγορα θα καταντήσετε να πολεμάτε για την πατρίδα σας από κορυφές του Πενταδάκτυλου.
Την εποχή εκείνη είχα προβλέψει το λεγόμενο «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο 2-3 μήνες πριν συμβεί. Τώρα ήρθε η ώρα να επαληθευθεί και η άλλη πρόβλεψη για την οποία είχα προειδοποιήσει. Μόνο που όλα αυτά δεν αφορούν αποκλειστικά τους Κυπρίους. Αφορούν ολόκληρο τον ελληνισμό, που πολύ σύντομα θα έχει μεγάλη δυσκολία να μιλά για πατρίδα, όπως και το σύνολο των βαλκάνιων, που έχουν ήδη τεθεί σε τροχιά αναθεώρησης συνόρων και εδαφικών μεταβολών. Με «ειρηνικές διαδικασίες». Ακριβώς σαν αυτές που προετοίμασαν τόσους και τόσους θερμούς πολέμους στο παρελθών. Συμπεριλαμβανομένων και των δυο παγκόσμιων αναμετρήσεων.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Sharon Korman, The Right of Conquest: The Acquisition of Territory by Force in International Law and Practice. Oxford: Clarendon Press, 1996, σ. 112.
[2] Coleman Phillipson, Termination of war and treaties of peace, New York: E. P. Dutton & company, 1916, σ. 10.
[3] Robert W. Tucker, The Inequality of Nations, London: Basic Books, 1977, σ. 12.
[4] Carr, E. H., The Twenty Years' Crisis, 1919-1939: An Introduction to the Study of International Relations (3rd ed.). New York: Harper and Row, 1964.
[5] Lincoln P. Bloomfield, Evolution or Revolution? The United Nations and the Problem of Peaceful Territorial Change, Cambridge: Harvard University Press, 1957, σ. 3.
[6] Ό. π., σ. 26.
[7] Arie M. Kacowicz, The Problem of Peaceful Territorial Change, International Studies Quarterly, Vol. 38, No. 2 (June, 1994), σελ. 219-254.
[8] Egerton Hugh Edward, Federations And Unions Within The British Empire, Oxford: Clarendon Press, 1924, σ. 8, κοκ.

Διαβάστε περισσότερα ...

Βρυξέλλες: Η 1η Ιουλίου τελευταία προθεσμία για το Brexit

H ΕΕ θα τερματίσει τη συμμετοχή της Βρετανίας στην Ένωση την 1η Ιουλίου, αν η χώρα δεν συμμετάσχει στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σύμφωνα με έγγραφο των Βρυξελλών που περιγράφει τους όρους μίας παράτασης του Brexit, σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times.
Το σχέδιο του εγγράφου, το οποίο δόθηκε την Παρασκευή στους πρέσβεις στην ΕΕ και είναι σε γνώση των Financial Times, καθιστά σαφές ότι η Βρετανία πρέπει να λάβει μέρος στις εκλογές που θα διεξαχθούν από τις 23 έως τις 26 Μαΐου, αν ζητήσει μία παράταση του Brexit πέραν των τριών μηνών.
Η παράταση του Brexit μετά τις 29 Μαρτίου θα συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την επόμενη εβδομάδα, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες διαφωνούν σχετικά με τους όρους και τη διάρκεια της όποιας παράτασης. Για τη λήψη απόφασης απαιτείται ομοφωνία των 27 άλλων χωρών της ΕΕ και της Βρετανίας.
Το έγγραφο αποσαφηνίζει τους νομικούς περιορισμούς της ΕΕ όσον αφορά την παράταση της εξόδου της Βρετανίας. Προειδοποιεί ότι οι θεσμοί της ΕΕ «δεν θα μπορούσαν να λειτουργούν σε ασφαλές νομικό πλαίσιο», αν η Βρετανία παραμείνει στην ΕΕ μετά την 1η Ιουλίου χωρίς να έχει συμμετάσχει στις ευρωεκλογές.
Διαβάστε περισσότερα ...

Τι θα φέρουν στον πλανήτη μετά την επίθεση στην Ν. Ζηλανδία – Η διαφορά Χριστού και Αλλάχ που θα αποκρύψουν

Αυτά που κανείς δεν σας πει…
«Ξεπερνάει κάθε αρρωστημένη φαντασία», «Φρίκη», «Αν είναι δυνατόν», «Οι εικόνες συγκλονίζουν».
Αυτά και άλλα πολλά ακούμε από το πρωί για την, απάνθρωπη, πράγματι επίθεση στην Νέα Ζηλανδία, σε δύο τζαμιά στην πόλη Κράιστσερτς.
του Κίμωνα Χαραλάμπους
Οι νεκροί είναι δεκάδες!
Το πιο αποτρόπαιο όμως είναι το βίντεο που κατέγραψε με head camera και δημοσίευσε live στο Facebook ένας εκ των δραστών του μακελειού, και το οποίο κάνει τον γύρο του διαδικτύου παρά τις υποτιθέμενες εντατικές προσπάθειες των Αρχών να το κατεβάσουν.
Αυτές οι εικόνες ΠΡΕΠΕΙ να προβάλλονται στον κόσμο. Αυτό γιατί, ως «λύση» στις θρησκευτικού τύπου επιθέσεις, θα παρουσιαστεί η έλευση ενός παγκόσμιου ηγέτη, ο οποίος θα επιβάλλει την Πανθρησκεία, την συγχώνευση δηλαδή των θρησκειών του πλανήτη, προκειμένου να «απαλειφθούν» δήθεν οι έχθρες, μεταξύ των διάφορων πίστεων.
Υπάρχει όμως μια διαφορά μεταξύ Χριστού και Αλλάχ:
Ο Χριστός ποτέ δεν έχει δώσει εντολή σφαγιασμών ανθρώπων επειδή δεν δέχονται την Διδασκαλία Του. Αντίθετα ο Αλλάχ-Γιαχβέ δίνει τέτοιου είδους εντολές στο Κοράνι και την Παλαιά Διαθήκη. Όσοι σκοτώνουν, υπό τον Σταυρό, επειδή μισούν τον άλλον για αυτά που πιστεύει, είναι υπεύθυνοι των πράξεών τους και δρουν εκτός χριστιανικού πλαισίου, όπως το έχει ορίσει ο Χριστός.
Τα λόγια λοιπόν που θα φέρουν τον παγκόσμιο ηγέτη θα είναι, μεν γεμάτα… πόνο και αποτροπιασμό, αλλά ψεύτικα, καθώς θα αποκρύβουν την Αλήθεια του Χριστού, ο οποίος ανέδειξε με τα Λόγια του την ελευθερία που έχει ο άνθρωπος σε σχέση με τα πιστεύω του.
«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν». Όποιος θέλει είχε πει ο Χριστός, ο οποίος θα αποκλειστεί στην νέα παγκόσμια θρησκεία που ετοιμάζεται.
Και αυτό θα το αποδεχθούν και ιερείς των Εκκλησιών.
Όλοι θα τονίζουν τέτοιες εικόνες, διαρρηγνύοντας στεναχωρημένοι τα ιμάτιά τους, όχι όμως χάριν της αλήθειας και της ελευθερίας των ανθρώπων, αλλά για την πνευματική σκλαβιά τους.
el.gr
Διαβάστε περισσότερα ...

Πρακτικές Χειραγώγησης Δημόσιου Διαλόγου

Γράφουν Γιώτα Χουλιάρα και Αλέξανδρος Νίκλαν
Η διαλεκτική και η σχετική επιχειρηματολογία-ψυχολογία , ειδικά για τα δημόσια πρόσωπα, είναι μια τακτική που χρησιμοποιείται κατά κόρον για την προβολή ή ανάπτυξη θεματολογίας από ανθρώπους που πολλές φορές έχουν προσωπική ατζέντα ή έχουν μια τακτική που πάρα πολλούς τους ξενίζει. Αρκετοί περισσότεροι, δε, αναφέρουν πώς όλα αυτά είναι κάτι αφορά την προπαγάνδα ή την επιλεκτική χρήση επιχειρηματολογίας.
Η αλήθεια ως συνήθως είναι κάπου στην μέση και αποτελεί «φανερό μυστικό» για όσους μετέχουν των κοινών , τόσο σε εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό επίπεδο. Οι παρακάτω 25 τοποθετήσεις είναι μόνο δείγμα αυτών των πρακτικών (υπάρχει ολόκληρη θεματολογία για αυτά) και ίσως μπορεί να δώσει εικόνα ακόμα και σε όλους εκείνους που δεν έχουν εντρυφήσει σε αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις.
Να επισημάνoυμε και πάλι πώς είναι δείγμα μόνο. Το σύνολο αυτών καθώς και ειδική θεματολογία σχετικά με όλη την εικόνα μιας τέτοιας διαχείρισης καταστάσεων είναι αντικείμενο σεμιναρίων που χρήζει γνώσεων τόσο πολιτικής όσο και ψυχολογίας αφού απευθύνεται στον πιο αδύναμο και συνάμα ισχυρό παράγοντα. Στο μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο πώς μέρος όλων αυτών είναι και οι λεγόμενες ΨΕΠ (Ψυχολογικές Επιχειρήσεις Πολέμου).
1. Δεν άκουσα κανένα κακό, δεν είδα κακό, δεν λέω κακό. Ανεξάρτητα από αυτό το αντικείμενο που γνωρίζετε, μην το συζητάτε – ειδικά εάν είστε δημόσιο πρόσωπο, σχολιαστής σε ΜΜΕ κ.λπ. Αν δεν αναφέρεται, δεν συνέβη και δεν θα χρειαστεί ποτέ να ασχοληθείτε με το θέμα.
2. Γίνετε δύσπιστοι και αγανακτισμένοι. Αποφύγετε τη συζήτηση βασικών ζητημάτων και αντ ‘αυτού επικεντρωθείτε σε δευτερεύοντα ζητήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δείχνουν το κύριο θέμα ως επικριτική άποψη για κάποια θέματα ή ζητήματα ευθιξίας. Αυτό είναι επίσης γνωστό ως «Πώς τολμάς!» κίνηση.
3. Δημιουργήστε κοινό που διψά για φήμες. Αποφύγετε να συζητάτε θέματα, περιγράφοντας όλες τις σχετικές κατηγορίες, ανεξάρτητα από τον τόπο ή τα αποδεικτικά στοιχεία, με την αιτιολογία πώς είναι απλές φήμες και ανύπαρκτες κατηγορίες. Η χρήση άλλων υποτιμητικών όρων που αμοιβαία αποκλείουν και λασπολογούν την αλήθεια μπορεί να λειτουργήσουν επίσης. Αυτή η μέθοδος, οποία λειτουργεί ιδιαίτερα καλά με έναν Τύπο υπό χειραγώγηση, διότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο το κοινό μπορεί να μάθει τα γεγονότα είναι μέσα από τέτοιες «εύπεπτες φήμες». Εάν μπορείτε να συσχετίσετε το θέμα με το Internet, χρησιμοποιήστε το για να πιστοποιήσετε ότι είναι μια «άγρια ​​φήμη» από ένα «μάτσο παιδιών στο Διαδίκτυο» που δεν μπορεί να έχει καμία βάση με την πραγματικότητα.
4. Χρησιμοποιήστε έναν αχυράνθρωπο/σκιάχτρο. Βρείτε ή δημιουργήστε ένα φαινομενικό στοιχείο του επιχειρήματος του αντιπάλου σας το οποίο μπορείτε εύκολα να χτυπήσετε για να κάνετε τον εαυτό σας να δείχνει καλό και ο αντίπαλος να φαίνεται κακός. Είτε δημιουργείτε ένα ζήτημα που μπορεί με ασφάλεια να υπονοείτε πώς υπάρχει βάση την ερμηνεία σας των επιχειρημάτων και κατάστασης του αντιπάλου ή εναλλακτικά επιλέξτε την ασθενέστερη πτυχή των κατηγοριών του προς αντιστροφή λόγου. Ενισχύστε τη σημασία τους και καταστρέψτε τα με έναν τρόπο που να φαίνεται πώς απορρίπτει όλες τις κατηγορίες, πραγματικές και κατασκευασμένες, αλλά αποφεύγοντας την ουσιαστική συζήτηση των πραγματικών θεμάτων.
5. Χειραγωγήστε τους αντιπάλους σας με ειρωνεία και χρήση ταμπελών προς απόδοση χαρακτηρισμών. Αυτό είναι επίσης γνωστό ως «επίθεση στον αγγελιαφόρο», αν και άλλες μέθοδοι χαρακτηρίζονται ως παραλλαγές αυτής της προσέγγισης. Συνδέστε τους αντιπάλους με δημοφιλείς τίτλους όπως τα «ακροδεξιά», «φιλελεύθεροι», «ακροαριστερά», «τρομοκράτες», «συντρόφους συνωμοσίας», «ριζοσπάστες», «πολιτοφυλακές», «ρατσιστές», φανατικούς «,» σεξουαλικές αποκλίσεις «και ούτω καθεξής. Αυτό κάνει τους άλλους γύρω από τους αντιπαλους σας να αυτοπεριορίζονται και να μην τον στηρίζουν από το φόβο να κερδίσουν την ίδια ετικέτα και έτσι αποφεύγετε να αντιμετωπίζετε κλιμάκωση σε αυτά τα ζητήματα.
6. Hit & Run. Σε οποιοδήποτε δημόσιο φόρουμ και συζήτηση, κάντε μια σύντομη επίθεση κατά του αντιπάλου σας ή της θέσης του και στη συνέχεια απομακρυνθείτε ή αλλάξτε θέμα για να μπορέσετε να αποφύγετε μια άμεση απάντηση ή απλά να μπορείτε να αγνοήσετε οποιαδήποτε απάντηση στην συνέχεια λόγω άκαιρου χρονισμού. Αυτό λειτουργεί εξαιρετικά καλά στο περιβάλλον του Διαδικτύου και των σχολιασμών σε άρθρα, όπου μπορεί να γίνει χρήση τρολ λογαριασμών χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί κανείς κριτική, συλλογιστική – απλά κάνει μια κατηγορία ή άλλη επίθεση, ποτέ δεν συζητά θέματα και ποτέ δεν απαντά οποιαδήποτε μεταγενέστερη απάντηση, διότι έτσι θα αξίωνε την άποψη του αντιπάλου και θα εστίαζε και τα βλέμματα άλλων σε αυτήν.
7. Αμφισβητήστε τα κίνητρα του αντιπάλου. Περιστρέψτε ή ενισχύστε οποιοδήποτε γεγονός που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι σημαίνει ότι ο αντίπαλος λειτουργεί με μια κρυμμένη προσωπική ατζέντα ή άλλη προκατάληψη. Αυτό αποφεύγει τη συζήτηση θεμάτων και αναγκάζει τον κατήγορο να έρθει σε κατάσταση άμυνας.
8. Επικαλεστείτε σχέση με εξουσία. Παρουσιάστε τον εαυτό σας ή συσχετίστε τον εαυτό σας με μια μορφή εξουσίας (ή ειδικότητας) και παρουσιάστε το επιχείρημά σας με αρκετή «φρασεολογία» και «ορολογία» για να φανερώσετε ότι είστε «κάποιος που ξέρει» και απλά λέτε ότι δεν συμβαίνει αυτό χωρίς να συζητάτε θέματα ή να επιδεικνύετε συγκεκριμένα τον λόγο όπως και το να αποφεύγετε να αναφέρετε πηγές προς διασταύρωση.
9. Παίξτε τον ηλίθιο. Ανεξάρτητα από το ποια αποδεικτικά ή λογικά επιχειρήματα προσφέρονται, αποφύγετε τη συζήτηση θεμάτων επί της ουσίας παρά μόνο κάνετε χρήση αρνήσεις που απορρίπτουν την αξιοπιστία του θέματος, παρουσιάζουν ότι δεν έχουν νόημα, αρνούνται οποιαδήποτε απόδειξη, και φυσικά την άρνηση σε όποιο λογικό συμπέρασμα. Η συνεχής χρήση σε διάφορα επίπεδα είναι ιδανική για μέγιστο αποτέλεσμα αφού εξοντώνει τον αντίπαλο σε μια μάχη δίχως τέλος, λόγω των παράλογων απαιτήσεων.
10. Συνδέστε τις κατηγορίες προς τον αντίπαλο σας με παλιές ειδήσεις που αφορούσαν τον ίδιο ως κατηγορίες που έχει απαλλαχθεί. Οι μεταγενέστερες χρεώσεις, ανεξάρτητα από την εγκυρότητα ή το νέο θέμα που αποκαλύπτεται, συνήθως μπορούν να συσχετιστούν με την αρχική είδηση και να απορριφθούν ως απλή ανασύνταξη φέρνοντας τον αντίπαλο σε άμυνα, όπου όμως δεν θα μπορεί να ανακατευθυνθεί προς τα τρέχοντα ζητήματα – τόσο το καλύτερο φυσικά αν ο αντίπαλος είναι ή συμμετείχε στην αρχική είδηση .
11. Καθορίστε και οργανώστε σχέδιο για υποχώρηση και ανασύνταξη θέσεων σας. Χρησιμοποιώντας μια δευτερεύουσα δικαιολογία ή ένα δευτερεύων στοιχείο των γεγονότων, « υποχωρήστε και εξομολογηθείτε» με ειλικρίνεια ότι κάποιο αθώο λάθος, έγινε – αλλά ότι οι αντίπαλοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να το κλιμακώσουν με ανόητο τρόπο και ότι υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες εγκληματικές πράξεις από αυτούς οι οποίες, «απλά δεν είναι όπως φαίνονται». Άλλοι μπορούν σε δεύτερο χρόνο να το ενισχύσουν εκ μέρους σας, αργότερα, ακόμη και δημοσίως «για να ζητήσουν ένα τέλος στις ανοησίες» επειδή έχετε ήδη «κάνει το σωστό». Αν αυτό γίνει σωστά, μπορεί να συγκεντρώσει τη συμπάθεια και το σεβασμό για «το ότι ήσασταν ειλικρινής» και «πως αναλάβατε ευθύνες» για τα λάθη σας χωρίς να αντιμετωπίζουν όμως τα πιο σοβαρά ζητήματα που είχαν τεθεί αρχικά εναντίον σας.
12. Τα αινίγματα δεν έχουν λύση. Με βάση τη συνολική ομπρέλα των γεγονότων που περιβάλλουν το έγκλημα και το πλήθος των παικτών και των γεγονότων, περιγράψτε όλη την υπόθεση ως πολύ περίπλοκη για να λύσετε. Αυτό θα εννοεί ότι όσοι θα ακολουθήσουν το ζήτημα θα αρχίσουν να χάνουν το ενδιαφέρον τους πιο γρήγορα καθώς θα θεωρείται εξορισμού άλυτο πρόβλημα.
13. Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Αποφύγετε τη συζήτηση των ζητημάτων με συλλογιστική προς τα πίσω ή με φαινομενική παραπλανητική λογική που ανατρέπει κάθε πραγματικό γεγονός.
14. Ζητήστε ολοκληρωμένες λύσεις. Αποφύγετε τα ζητήματα ζητώντας από τους αντιπάλους να λύσουν εντελώς το έγκλημα, ένα μοτίβο που λειτουργεί καλύτερα με θέματα που πληρούν τις προϋποθέσεις του κανόνα 10.
15. Τοποθετήστε τα γεγονότα για να εναλλάσσετε κατά το δοκούν τα συμπεράσματα. Αυτό απαιτεί δημιουργική σκέψη εκτός εάν το ζήτημα σχεδιάστηκε με με σχέδια έκτακτης ανάγκης προς χρήση για να αποφευχθεί κάποιο αδιέξοδο.
16. Αποσιωπήστε αποδεικτικά στοιχεία και μάρτυρες. Εάν δεν υπάρξουν ποτέ, δεν είναι γεγονός και δεν τίθεται θέμα αντιμετώπισης του ζητήματος.
17. Αλλάξτε το θέμα. Συνήθως σε σχέση με ένα από τα άλλα πακέτα που αναφέρονται εδώ, βρείτε έναν τρόπο να παρακολουθείτε τη συζήτηση με λειαντικά ή αμφιλεγόμενα σχόλια με την ελπίδα να στρέψετε την προσοχή σε ένα νέο, πιο διαχειρίσιμο θέμα. Αυτό λειτουργεί ιδιαίτερα καλά με τους συντρόφους που μπορούν να «επιχειρήσουν» μαζί σας για το νέο θέμα και να πολώσουν τη συζήτηση για να μην συζητήσουν περισσότερα βασικά ζητήματα.
18. Προσθέστε συναίσθημα, ανταγωνιστείτε με κόντρα και ένταση όταν αντιμετωπίζετε τους αντιπάλους. Αν δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο στον αντίλογο του, προσπαθήστε να παρασύρρετε τους αντιπάλους σας και τραβήξτε τους σε συναισθηματικές απαντήσεις που θα τείνουν να τους κάνουν να φαίνονται ανόητοι και υπερβολικά παρακινημένοι και γενικά να κάνουν το σύνολο των επιχειρημάτων τους κάπως λιγότερο συνεκτικό. Όχι μόνο θα αποφύγετε τη συζήτηση των ζητημάτων σε πρώτη φάση, αλλά ακόμη και αν η συναισθηματική τους απάντηση αντιμετωπίσει το ζήτημα, μπορείτε να αποφύγετε περαιτέρω τα ζητήματα μέχρι τότε εστιάζοντας στο πώς είναι «ευαίσθητα σε κριτική».
19. Αγνοήστε τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται, ζητήστε αποδείξεις που είναι αδύνατον να δοθούν. Αυτή είναι ίσως μια παραλλαγή του κανόνα «κάνε τον ηλίθιο». Ανεξάρτητα από το ποιο υλικό μπορεί να παρουσιαστεί από έναν αντίπαλο σε δημόσια κατάσταση, να ισχυριστείτε πώς ότι έχει εκεί είναι άσχετο και να αποδείξετε ότι είναι αδύνατο να φέρει την ορθή απόδειξη ο αντίπαλος. Παράλληλα σταθείτε αρνητικά σε κάθε επιχείρημα και κατηγορία , ισχυριζόμενος πώς είναι πλαστό ή παραποιημένο ή έχει ατζέντα και βγαίνει αυτή την στιγμή εναντίον σας.
20. Πλαστά στοιχεία. Όποτε είναι δυνατόν, εισάγετε νέα στοιχεία ή ενδείξεις σχεδιασμένες και κατασκευασμένες ώστε να έρχονται σε σύγκρουση με τις παρουσιάσεις των αντιπάλων – ως χρήσιμα εργαλεία για την εξουδετέρωση ευαίσθητων θεμάτων ή για την παρεμπόδιση της επίλυσης. Αυτό λειτουργεί καλύτερα όταν το επιχείρημα σχεδιάστηκε ειδικά για τον σκοπό αυτό όπου τα γεγονότα δεν μπορούν εύκολα να διαχωριστούν από τους ισχυρισμούς.
21. Καλέστε μια μεγάλη κριτική επιτροπή, ειδική εισαγγελική αρχή ή άλλο εξουσιοδοτημένο όργανο διερεύνησης. Ανατρέψτε τη (διαδικασία) προς όφελός σας και εξουδετερώστε αποτελεσματικά όλα τα ευαίσθητα ζητήματα χωρίς ανοιχτή συζήτηση. Έτσι μπορείτε να διασφαλίσετε ότι μια μεγάλη κριτική επιτροπή δεν θα ακούσει χρήσιμα αποδεικτικά στοιχεία και ότι τα αποδεικτικά στοιχεία είναι σφραγισμένα και δεν είναι διαθέσιμα στους επόμενους ερευνητές. Μόλις επιτευχθεί μια ευνοϊκή ετυμηγορία, το θέμα μπορεί να θεωρηθεί επισήμως κλειστό. Συνήθως, αυτή η τεχνική εφαρμόζεται για να βρεθεί ο ένοχος αθώος, αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αποκτήσει κατηγορίες προς την δημιουργία ενός νέου θύματος.
22. Δημιουργήστε μια νέα αλήθεια. Δημιουργήστε τους δικούς σας εμπειρογνώμονες, ομάδες, συγγραφείς, ηγέτες ή προσπαθήστε να επηρεάσετε υπάρχοντες που επιθυμούν να δημιουργήσουν νέο έδαφος μέσω επιστημονικής, ερευνητικής ή κοινωνικής έρευνας ή μαρτυρίας που θα καταλήγει ευνοϊκά για εσάς. Με αυτό τον τρόπο, εάν πρέπει να αντιμετωπίσετε πραγματικά ζητήματα, μπορείτε να το κάνετε έγκυρα.
23. Δημιουργήστε μεγαλύτερες αντιπερισπασμούς. Εάν τα παραπάνω δεν φαίνεται να δουλεύουν να αποσπούν την προσοχή από ευαίσθητα ζητήματα ή να αποτρέπουν την ανεπιθύμητη κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των ασταμάτητων γεγονότων, όπως είναι οι δίκες, δημιουργήστε μεγαλύτερες ειδήσεις (τακτική των επικεφαλίδων) για να αποσπούνται τα πλήθη.
24. Λογοκρίνετε την κριτική. Αν οι παραπάνω μέθοδοι δεν επικρατούν, σκεφτείτε να αφαιρέσετε τους αντιπάλους από την κυκλοφορία με κάποια οριστική λύση, ώστε να εξαλειφθεί πλήρως η ανάγκη αντιμετώπισης των ζητημάτων. Αυτό μπορεί να οφείλεται στον θάνατο, τη σύλληψη και την κράτησή τους, τον εκβιασμό ή την καταστροφή του χαρακτήρα τους με την απελευθέρωση πληροφοριών εκβιασμού ή απλώς καταστρέφοντάς τους οικονομικά, συναισθηματικά ή σοβαρά βλάπτοντας την υγεία τους.
25. Εξαφανιστείτε από το προσκήνιο. Εάν είστε βασικός κάτοχος και γνώστης μυστικών ή είστε υπερβολικά παρών στην δημοσιότητα και νομίζετε ότι κατάσταση έχει ενταθεί πολύ, για να αποφύγετε τα ζητήματα που θα σας τεθούν σε κλιμάκωση, απλά μείνετε στην αφάνεια.
Διαβάστε περισσότερα ...

Θράκη: Ετοιμάζουν να εισάγουν την Τουρκική γλώσσα στα δημόσια σχολεία

Σε μια απόφαση που προκαλεί ερωτήματα, προχώρησε το υπουργείο Παιδείας.
Συγκεκριμένα παρά την αντιδράσεις του Διδασκαλικού Συλλόγου Ξάνθης και της ΝΔ, αποφασίστηκε να συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά το πρόγραμμα τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά νηπιαγωγεία της Θράκης. Η κίνηση αυτή έγινε ύστερα από πρόταση του ΙΕΠ προκειμένου να υποστηρίξει εκπαιδευτικά μαθητές που έχουν την τουρκική γλωσσα ως μητρική.
Η απόφαση του υπουργείου να προχωρήσει στην επέκταση του πιλοτικού προγράμματος διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας σε μειονοτικά νηπιαγωγεία, στα οποία, εκτός από τον νηπιαγωγό που μιλάει ελληνικά θα υπάρχει και δεύτερος εκπαιδευτικός που θα μπορεί να υποστηρίξει τα τουρκικά, προκαλεί εντύπωση καθώς γίνεται σε προεκλογικό φόντο και από τη στιγμή που δίγλωσσα νηπιαγωγεία δεν προβλέπονται από τη Συνθήκη της Λωζάννης.
Όπως μεταδίδει το protothema.gr, Αυτή η κίνηση θεωρείται από εκπαιδευτικούς ο δούρειος ίππος που θα εισάγει τελικά την τουρκική γλώσσα στα δημόσια σχολεία ενώ οι εκπαιδευτικοί εστιάζουν οτι προσπαθούν να κάμψουν τις όποιες αντιδράσεις μέσω συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή για τη δίγλωσση εκπαίδευση, φέρνοντας παραδείγματα για τους… Φλαμανδούς στο Bέλγιο.
H διγλωσσία στην εκπαίδευση της μειονότητας δυτικής Θράκης και διάφορες ανά τον κόσμο προσεγγίσεις- Προβλήματα και πιθανές λύσεις” ήταν το θέμα συνεδρίου στην Κομοτηνή που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και μετείχαν Έλληνες, Τούρκοι και ξένοι ακαδημαϊκοί , ειδικοί στο θέμα της εκπαίδευσης.
Το κλείσιμο του συνεδρίου έγινε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ για θέματα μειονοτήτων καθηγητή Fernand de Varenneς ,ενώ στο συνέδριο συμμετείχαν και οι οι καθηγητές Θάλλεια Δραγώνα, Γιώργος Μαυρομάτης, Άννα Φραγκουδάκη και Νέλλη Ασκούνη.
Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Κομοτηνής και το διοργάνωσαν από κοινού η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης «ΕΟΤΔΘ», η ΠΕΚΕΜ και ο σύλλογος επιστημόνων σε συνεργασία με την FUEN, που είναι ευρωπαικός οργανισμός που ασχολείται με θέματα μειονοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό παραβρέθηκαν στο συνέδριο οι υπεύθυνες του προγράμματος για τη μειονοτική εκπαίδευση του υπουργείου Παιδείας οι πανεπιστημιακοί Θάλεια Δραγώνα και Κατερίνα Φραγκουδάκη. Θυμίζουμε οτι το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από το Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Tαμείο και Εθνικούς Πόρους.
Την ευθύνη επί της πολιτικής και του περιεχομένου του έργου έχει το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Φορέας Χρηματοδότησης: Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Εκπαίδευση & Δια Βίου Μάθηση» (ΕΠΕΔΒΜ). Η ΠΕΚΕΜ με πρόεδρο τον πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν προωθεί διεκδικήσεις για τη μειονοτική εκπαίδευση.
Στο συνέδριο παραβρέθηκε και ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για μειονοτικά ζητήματα, καθηγητής, Fernand de Varenneς ενώ σύμφωνα με σχετικό άρθρο της «Μιλιέτ», τα αποτελέσματα και τα συμπεράσματα του συνεδρίου θα συγκεντρωθούν και θα σταλθούν στο υπουργείο Παιδείας υπό τη μορφή γραπτής έκθεσης.
Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της «Γκιουνδέμ», το συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε δύο μέρη και μίλησαν «ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί και στελέχη μειονοτικών συλλόγων» οι οποίοι αναφέρθηκαν στα προβλήματα που υπάρχουν και στις πιθανές λύσεις.
Στην ομιλία του, ο πρόεδρος του συλλόγου επιστημόνων Χουσεΐν Μπαλτατζή είπε μεταξύ άλλων: «Ο μεγαλύτερός μας στόχος είναι να βρούμε λύση στο θέμα της εκπαίδευσης που απαιτεί προσοχή από μέρους μας και να προσφέρουμε λύσεις για τη βελτίωση της εκπαίδευσης σε ελληνικά και τουρκικά, δηλαδή της δίγλωσσης εκπαίδευσης, η οποία αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για την αυτόνομη μειονοτική εκπαίδευση».
Η πρώτη ενότητα είχε τον τίτλο: «Η σημασία της μητρικής γλώσσας και της δίγλωσσης εκπαίδευσης για τις εθνικές μειονότητες» και η δεύτερη: «Πως εξελίσσεται το δίγλωσσο σύστημα εκπαίδευσης της μειονότητας στη δυτική Θράκη;».
Ο Γιώργος Μαυρομάτης από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης υπενθύμισε ότι εργάστηκε σε αρκετά μειονοτικά σχολεία και μίλησε για όλα όσα γίνονται στη μειονοτική εκπαίδευση. Έπειτα ο διευθυντής του οργανισμού «Human Rights without Frontiers», Willy Fautre πραγματοποίησε παρουσίαση με τίτλο: «Συγκριτική μελέτη του δίγλωσσου εκπαιδευτικού προγράμματος σε Βέλγιο και δυτική Θράκη-Ελλάδα». Ομιλία πραγματοποίησε, η κ. Θάλεια Δραγώνα με τίτλο: «Διγλωσσία και Μειονοτική Εκπαίδευση στην Ελλάδα: Προβλήματα και Πιθανές λύσεις».
Στη δεύτερη συνεδρίαση ομιλία πραγματοποίησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ερευνητικού Κέντρου Εκμάθησης Γλώσσας και Πολυγλωσσίας Mercator και διοικητικό στέλεχος της Fryske Akademy, Dr. Cor van der Meer με τίτλο: «Το εκπαιδευτικό σύστημα της μειονότητας των Φρισίων στην Ολλανδία». Στη συνέχεια, η καθηγήτρια, Άννα Φραγκουδάκη του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε ομιλία με τίτλο: «Εκπαίδευση μουσουλμανοπαίδων: Η εκμάθηση των ελληνικών ως δεύτερη γλώσσα, θετικές και αρνητικές πλευρές». Μετά την κ. Φραγκουδάκη ομιλία πραγματοποίησε η αντιπρόεδρος του τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής σχολής του τ/πανεπιστημίου της Μεσογείου, Ζελιχά Γιαζιτζί με τίτλο: «Οι πρακτικές δίγλωσσης εκπαίδευσης στην πρώτη παιδική ηλικία και η σημασία της εκπαίδευσης στη μητρική γλώσσα».
Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Παιδείας δεν πρόκειται για δίγλωσσα νηπιαγωγεία αλλά το πρόγραμμα έχει στόχο την αρμονική κοινωνικοποίηση των νηπίων της μειονότητας στον εκπαιδευτικό θεσμό του νηπιαγωγείου. Επίσης, εκπονείται Έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης των αποτελεσμάτων της παρέμβασης και υποβολή προτάσεων στο υπουργείο Παιδείας σχετικά με τη σκοπιμότητα και τους τρόπους γενικευμένης εφαρμογής του μέτρου σε όλα τα νηπιαγωγεία της Θράκης με αμιγή μειονοτικό πληθυσμό.
Σύμφωνα με το ΙΕΠ, το πρόγραμμα που υλοποιήθηκε υλοποιείται πιλοτικά εφέτος από την ερχόμενη χρονιά θα επεκταθεί.
Αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος, λένε οι εκπαιδευτικοί, θα είναι τα Ελληνόπουλα που ζουν σε μεικτά χωριά και μειονοτικούς δήμους να πάνε σε δίγλωσσο νηπιαγωγείο, ενώ οι μη τουρκογενείς της μειονότητας, που αποτελούνται από Πομάκους και Ρομά, δεν θα έχουν τη δυνατότητα να αφομοιώσουν την ελληνική γλώσσα στο νηπιαγωγείο.
Ηδη πάντως με απόφαση του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου συγκροτήθηκε επιστημονική ομάδα εργασίας που θα αξιολογήσει τα βιβλία, το εκπαιδευτικό υλικό και θα καταθέσει προτάσεις για τον εκσυγχρονισμό και τον εμπλουτισμό του ελληνόγλωσσου προγράμματος των μειονοτικών δημοτικών σχολείων της Θράκης, καθώς και για πιθανές αλλαγές σε αυτό.
Καταλαβαίνετε, πως επιδιώκεται, η αφομοίωση και ο εκτουρκισμός των μη τουρκογενών μουσουλμάνων της μειονότητας. Για να το πετύχουν αυτό ζητούν να εισαχθεί μόνο η τούρκικη γλώσσα στα δημόσια νηπιαγωγεία,
με το πρόσχημα ότι έχει γραπτό λόγο που θα διδαχθούν τα παιδιά στα μειονοτικά σχολεία.
Το θέμα είναι, ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Έλληνες πολίτες και πρέπει να πάρουν την Ελληνική και όχι την τουρκική εκπαίδευση όπως θέλει η Άγκυρα. Ωστόσο με πρώτη φορά Αριστερά, φαίνεται ότι και στο συγκεκριμένο θέμα υπάρχει μεγάλη υποχώρηση από την Ελληνική πλευρά, αφού η Συνθήκη της Λωζάνης δεν προβλέπει κάτι τέτοιο.
el.gr
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Για το ουδετερόθρησκο

🛑🛑Για το ουδετερόθρησκο.

Σε περίπτωση που μπει αυτή η λέξη στο Σύνταγμα τότε θα απαιτηθεί να βγει η εικόνα του Χριστού από τις αίθουσες των σχολείων και  των δικαστηρίων κλπ. ή να μπει δίπλα στην εικόνα του Χριστού και η εικόνα του Μωάμεθ του σατανά κλπ

Οι δε κρατικοί λειτουργοί δεν θα υπολογίζουν τίποτε και θα απαιτούν με νόμο οι πολίτες να λειτουργούν με τα συστήματα που υπάρχουν παγκοσμίως και τα οποία, ως γνωστόν, φέρουν τον δυσώνυμο  αριθμό 666.

Το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό κοινοβούλιο απαίτησε να βγουν από την Αγία Γραφή τα χωρία  που λένε εναντίον των Εβραίων ή να μπουν υπομνήματα ότι αυτά τα χωρία είναι λάθος(δηλαδή ότι η Αγία Γραφή είναι λανθασμένη).

Ήδη είναι νόμος του Κράτους ότι όσοι λένε εναντίον των ομοφυλοφίλων πάνε φυλακή.

Επομένως αν μπει η λέξη "ουδετερόθρησκο" στο Σύνταγμα,τότε δεν θα υπάρχει προστασία από το Σύνταγμα και θα ζητηθεί να αλλάξει ο Χριστιανισμός και να βγουν από την Αγία Γραφή τα χωρία που λένε εναντίον των ομοφυλοφίλων και εναντίον των Εβραίων, αλλιώς όσοι χριστιανοί δεν δέχονται να γίνει αυτό, να πάνε φυλακή και να κλείσουν οι εκκλησίες, που δεν δέχονται τη νέα κατάσταση των πραγμάτων.

Αρχίζει δηλαδή ο διωγμός του Αντιχρίστου αμέσως, που θα μπει η λέξη "ουδετερόθρησκο" στο Σύνταγμα της Ελλάδος🛑🛑

🛑ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!🛑
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

ΕΡΕΥΝΑ: Οι επιχειρήσεις ελέγχου «μυαλού και ψυχής» των Ελλήνων για να μην αντιδράσουν στα Μνημόνια

Δύο διαδοχικά άρθρα, του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς και του Βρετανού πρώην υπουργού Εξωτερικών, Μπόρις Τζόνσον, για τα ελληνικά Μνημόνια, συναντώνται σε έναν «κοινό τόπο»: Την μη αντίδραση των Ελλήνων πολιτών στην παράδοση της κυριαρχίας της χώρας τους και την επιβολή μόνιμης οικονομικής εξαθλίωσης, χωρίς ελπίδα επαναφοράς της χώρας στην κανονικότητα.
Η συζήτηση δεν είναι καινούρια. Ξεκίνησε από τότε που τέθηκε στην Ελλάδα θέμα πιστωτικής κρίσης έως και την παράδοση από την πολιτική ηγεσία της χώρας
της δημοσιονομικής κυριαρχίας της στην «τρόικα» (ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ), η οποία έτσι και αλλιώς φαίνεται να είναι μόνο η «βιτρίνα» αυτών που κρύβονται από πίσω τους.
Μια μεγάλη συζήτηση αναφορικά με το «πείραμα Ελλάδα» ξεκίνησε από τότε που τέθηκε η χώρα υπό καθεστώς δημοσιονομικής επιτροπείας αρχικά από την «τρόικα» (ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ) και εν συνεχεία από το κουαρτέτο των δανειστών, στους οποίους προστέθηκε από πέρσι και ο ESM.
Ούτως ή άλλως, όλα αυτά τα 8 χρόνια φαίνεται ότι οι δανειστές ως κράτη της Ε.Ε. και κατά δεύτερον το ΔΝΤ είναι μόνο η «βιτρίνα». Πίσω τους βρίσκονται δυνάμεις οι οποίες έχουν αναλάβει τον έλεγχο της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα εθνικά συμφέροντα.
Αλλά μια σύγχρονη κοινωνία δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν δεν ελεγχθούν πρώτα απ’ όλα τα media και εν συνεχεία δεν υπάρξει μαζική επικοινωνιακή διαχείριση των πολιτών της χώρας αυτής.
Πώς ένας ολόκληρος ιστορικός λαός (και οι «αρχαίοι» ζώντες λαοί που έχουν καταφέρει και υφίστανται ακόμα ως κράτος, ανεξάρτητα πολιτικού, είναι ελάχιστοι: πλην Ελλήνων, είναι μόνο οι Αιγύπτιοι και οι Ιρανοί-Πέρσες στην εγγύς γεωστρατηγική περιφέρεια) χωρίς να αντιδράσει βρέθηκε «δεμένος»;
Η διαδικασία απώλειας της εθνικής κυριαρχίας ήταν σύντομη και μεθοδική και βασίστηκε στη διαχείριση της κοινής γνώμης και στο «καναλάρισμά» της προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Έχει πολλές ομοιότητες με τεχνικές και όπλα «Ψυχολογικού Πολέμου» που έχουν εφαρμοστεί και στο παρελθόν και έχουν «δέσει» ολόκληρα έθνη.
Η μέθοδος που αναπτύχθηκε και εφαρμόστηκε, αρχικά στη Σοβιετική Ένωση, είναι ένας συνδυασμός ψυχολογικού πολέμου και ηλεκτρονικών ΜΜΕ (τηλεόρασης, ραδιοφώνου και σήμερα και διαδικτύου) και ονομάστηκε «ψυχοτρονικός πόλεμος».
Βασική επιδίωξη, μία: ο έλεγχος του μυαλού και της ψυχής του «στόχου».
«Θα σας στύψουμε»...
«...You create the world of the dream. We bring the subject into that dream and fill it with their subconscious...» («Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τους εαυτούς μας»).
Για όποιον αναγνωρίζει τον εαυτό του από αυτό που υφίσταται στα χρόνια του μνημονίου, είναι καθαρά συμπτωματικό...
Το άνω ρηθέν προέρχεται από το βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ «1984».
Η διαχείριση της μαζικής επικοινωνίας σήμερα είναι αποφασιστικής σημασίας, ώστε να μπορέσουν να επικρατήσουν και να εφαρμοστούν οι μνημονιακές πολιτικές. 
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή τα περισσότερα ιδιωτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συντηρούνται εν ζωή τεχνηέντως, μέσω των δανείων που τους παραχωρούν ελληνικά και ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Φυσικά και τα ελληνικά ελέγχονται στο σύνολό τους από τους ξένους.
Πολλά ΜΜΕ δεν είναι γραφεία Τύπου τόσο της εκάστοτε κυβέρνησης, όσο γραφεία Τύπου των ίδιων των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, ελληνικών και ξένων, και στην πραγματικότητα γραφεία Τύπου των δανειστών και όσων βρίσκονται πίσω από αυτούς.
Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλα από τα ελληνικά ΜΜΕ, βασικά τα ηλεκτρονικά, τηλεόραση και ραδιόφωνα, ενώ πάντα διακρίνονταν για την κατευθυνόμενη πληροφόρηση εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους (κατά κανόνα αυτό συμβαίνει παγκοσμίως), τώρα έχουν αναβαθμίσει την προπαγανδιστική συμπεριφορά τους και έχουν περάσει στη χρήση μεθόδων κανονικών «ψυχολογικών επιχειρήσεων».
Οι τεχνικές που χρησιμοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια είναι πολλές, δύο είναι όμως οι κυρίαρχες: από τη μία ο εκφοβισμός και από την άλλη η δαιμονοποίηση.
Όταν λέμε εκφοβισμός, εννοούμε ότι αυτός που ασκεί ψυχολογικές επιχειρήσεις εκφοβίζει τον ακροατή του για το τι θα πάθουν ο ίδιος και η οικογένειά του.
Αυτό το οποίο μετέδιδαν κατά κύριο λόγο τα ΜΜΕ ήταν ότι αν δεν γίνουν δεκτές οι απαιτήσεις των δανειστών θα πεινάσουμε, διότι δεν θα υπάρχουν τρόφιμα, θα πεθάνουμε εμείς και τα άρρωστα μέλη της οικογένειάς μας, διότι δεν θα έχουμε φάρμακα, θα πτωχεύσουμε, θα κλείσουν οι τράπεζες, θα χάσουμε τα χρήματά μας κ.ά.
Μια απειλή που απευθύνεται στον καθένα προσωπικά. Η δεύτερη τεχνική, η δαιμονοποίηση, είναι το να αποδώσεις στον όποιο αντίπαλο, και δη στον αρχηγό, την ευθύνη γι’ αυτό που θα πάθεις.
Η άσκηση των πρακτικών αυτών ήταν άριστα σχεδιασμένη και υλοποιημένη και βέβαια, τέτοια τεχνογνωσία δεν υπάρχει στην Ελλάδα από καμία εταιρεία επικοινωνίας, ούτε τέτοια δυνατότητα για μαζικό συντονισμό.
Κάποιο ξένο κέντρο (όχι κρατικό...) βρισκόταν από πίσω. Ο ομοιότυπος τρόπος δράσης, σε ένα ευρύ φάσμα παικτών, τόσο παραδοσιακών όσο και νέων ΜΜΕ, αλλά και πολιτικών στελεχών, έδειχνε τεράστια οργάνωση και γνώση λεπτομερειών, ακόμα και των μικρών ονομάτων των βασικών μιντιακών παικτών της ελληνικής αγοράς.
Όλα αυτά με το αζημίωτο φυσικά. Στο μνημόνιο υπήρχαν εξαρχής προβλεπόμενα «έξοδα επικοινωνίας», δηλαδή, προπαγάνδισής του.
Και πέραν όσων ειπώνονται στις ειδήσεις, φιλτράρονται από ιστοσελίδες, news portals, social media. Βέβαια υπάρχουν και οι «αντιφρονούντες». Ειδησεογραφικές ιστοσελίδες (μία-δύο εξ αυτών με μεγάλη επισκεψιμότητα) και η χρήση των social media από τους πολίτες που αντιδρούν.
Σε πρωτοσέλιδη έρευνά της η «LIBERATION», υπό τον τίτλο «Goldman Sachs - La banque qui fait peur» («Goldman Sachs, η τράπεζα που προκαλεί φόβο»), αποκαλύπτει τις «ειδικές» ψυχολογικές δραστηριότητες της αμερικανικής τράπεζας, για τον τρόπο με τον οποίο κέρδισε δισεκατομμύρια σε βάρος της Ελλάδας συντονίζοντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης,όπως π.χ. τους «Financial Times».
Η έρευνα ξεκινά με ανταπόκριση των Grégoire Biseau και Jean Quatremer από τις Βρυξέλλες, στην οποία επισημαίνεται ότι η αμερικανική τράπεζα κατηγορείται ότι έχει κερδοσκοπήσει σε βάρος της Ελλάδας, παρ’ ότι συμβούλευε την Αθήνα για πολλά χρόνια.
«H πιο ισχυρή τράπεζα του κόσμου κερδοσκόπησε σε βάρος της Ελλάδας, μολονότι πληρωνόταν από την Αθήνα για να τη βοηθήσει στη διαχείριση του χρέους της».
Αυτή είναι η κατηγορία που βρίσκεται στο μυαλό όχι μόνο όλων των Ευρωπαίων τραπεζιτών, αλλά και των πολιτικών που -πράγμα σπάνιο- συμφωνούν, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία της Goldman Sachs.
Η αμερικανική τράπεζα, με κέρδη 13,3 δισ. δολάρια το 2009, βρίσκεται μέσα στην ελληνική κρίση, ως σύμβουλος και συγχρόνως κερδοσκόπος. Το χειρότερο, δηλαδή, πρόσωπο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Εκείνη την περίοδο, σύμφωνα με τους «New York Times», μια αποστολή τραπεζιτών της Goldman Sachs, συνοδευόμενη από το Νο2 της τράπεζας, Gary Cohn, έφθανε στην Αθήνα.
Οι τραπεζίτες είχαν έρθει με μια νέα θαυμαστή πρόταση: «ένα χρηματοπιστωτικό εργαλείο που θα μετέθετε στο απώτατο μέλλον το κόστος του συστήματος υγείας της χώρας». Δίνοντας με αυτόν τον τρόπο ανάσα ζωής στην Αθήνα.
Η Goldman Sachs αισθανόταν περίπου σαν στο σπίτι της, ενώ ο Gary Cohn είχε συναντήσει τουλάχιστον δύο φορές τον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.
Σύμφωνα με έναν Ευρωπαίο τραπεζίτη, «η συνήθεια αυτή αποτελεί μέρος της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής κουλτούρας και ειδικότερα της Goldman Sachs, να διατηρεί μια απευθείας επαφή με τους ηγέτες των κρατών ή τους υπουργούς Οικονομικών».
Η πρώην τράπεζα του Henry Paulson, του υφυπουργού Οικονομικών επί Georges Bush, γνωρίζει πολύ καλά όλες τις λεπτομέρειες του ελληνικού χρέους.
Είναι ειδικότητά της. Όπως επισημαίνει ένας υπεύθυνος για τα χρέη μιας ευρωπαϊκής χώρας: «Η Goldman δεν ενδιαφέρεται για την αγορά χρεών των μεγάλων κρατών, όπως της Γαλλίας και της Γερμανίας, προτιμά αυτήν των μικρών, όπως της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, καθώς είναι πιο ρευστή και κατά συνέπεια προσφέρεται για κερδοσκοπία. Είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίσεις χρήματα, σε σύντομο χρονικό διάστημα». 
Ήδη, μεταξύ των ετών 2001 και 2004, η Goldman Sachs είχε προσφερθεί να βοηθήσει τους Έλληνες να καλύψουν το χρέος τους με δύο τρόπους και πρώτα με τα συναλλαγματικά swaps.
Αυτό είχε προτείνει, σύμφωνα με έναν γνώστη του θέματος, η Goldman Sachs στη συντηρητική κυβέρνηση τότε«δεσμεύοντας κυρίως τα έσοδα από τη φορολογία των αεροδρομίων, για να μειωθεί το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ». Η τράπεζα, σύμφωνα με τον αμερικανικό Τύπο, κέρδισε 200 με 300 εκατ. ευρώ από αυτή τη συμβουλή.
Στα τέλη του 2009 ήρθε στην επιφάνεια το καταστροφικό σενάριο για την Ελλάδα. Οι οίκοι αξιολόγησης, με πρώτη τη Fitch, μειώνουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας στο ΒΒΒ+. Γεγονός που ισοδυναμεί με τιμωρία.
Οι αγορές αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την ισχύ και την αξιοπιστία του σχεδίου των Αθηνών. Το ευρώ αρχίζει να πέφτει. Τα επιτόκια που καταβάλλει η Ελλάδα εκτοξεύονται. Τα σενάρια πτώχευσης αρχίζουν να κυκλοφορούν στις αγορές.
Στους χρηματιστές αρέσει να προκαλούν φόβο. Η Goldman Sachs θα τους βοηθήσει σε αυτό.
Τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010 η Ελλάδα έχει ραντεβού με τις αγορές. Θέλει να δανειστεί 3 δισ. ευρώ. Το χρέος είναι ένα χρηματοπιστωτικό προϊόν όπως και τα υπόλοιπα. Ένα χαρτί με μία τιμή, το ανταποδοτικό επιτόκιο, και μία καταληκτική ημερομηνία, την ημερομηνία αποπληρωμής. Μετά τα χρεόγραφα ακολουθούν την πορεία τους στην αγορά και η τιμή τους καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση των επενδυτών.
Το διπλό παιχνίδι και ο ρόλος των «Financial Times»
Προκειμένου να βρει αγοραστές η Αθήνα απευθύνεται σε ορισμένες τράπεζες, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και η Goldman Sachs. Η αποστολή τους είναι να καθησυχάσουν τους ενδεχόμενους αγοραστές (ασφαλιστικές εταιρείες, ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και τα hedge funds) για την αξιοπιστία του ελληνικού «χαρτιού». Το εγχείρημα αποδεικνύεται ιδιαίτερα επιτυχές: η ζήτηση ανήλθε στα 25 δισ. ευρώ, ενώ η έκδοση χρεογράφων ήταν για 8 δισ. ευρώ.
Όλοι οι επενδυτές προσέτρεξαν στο ελληνικό χρέος, για τον απλό λόγο ότι το επιτόκιό του ξεπερνούσε κάθε ανταγωνισμό, καθώς κυμάνθηκε στο 6%.
Ακολούθησε μια ηρεμία, αλλά μόνο για 24 ώρες. Την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου οι «Financial Times», η Βίβλος των αγορών, ισχυρίσθηκαν ότι η Κίνα αρνήθηκε να αγοράσει 25 δισ. ευρώ του ελληνικού δανείου, που της προτάθηκαν αποκλειστικά μέσω της Goldman Sachs.
Σύμφωνα με τους «F.T.», ο Gary Cohn είχε προτείνει αυτοπροσώπως τη συμφωνία στον Έλληνα πρωθυπουργό. Η είδηση έσπειρε τον πανικό. Κατά τους χρηματιστές, η Αθήνα βρίσκεται στα πρόθυρα του γκρεμού, αφού υποχρεώθηκε να απευθυνθεί άμεσα στην Κίνα. Το γεγονός καθίσταται ακόμη πιο παράξενο, καθώς όλοι οι επαγγελματίες κατάλαβαν γρήγορα ότι η είδηση ήταν ψεύτικη.
Όπως υποστηρίζει ένας Γάλλος τραπεζίτης, «κανένα κράτος δεν αγοράζει 25 δισ. ευρώ χρέους μεμιάς. Γελάσαμε όλοι όταν το ακούσαμε».
Ένας επαγγελματίας επισημαίνει επίσης ότι: «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι οι ‘‘Financial Times’’ δεν εξακρίβωσαν μια τόσο σημαντική πληροφορία με την Goldman Sachs. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η τράπεζα είχε συμφέρον από τη διάδοση αυτής της φήμης, ακόμη και αν ήταν ψευδής». Και ο λόγος φυσικά ήταν το κέρδος. Διότι όταν ονομάζεσαι Goldman Sachs, δεν αρκείσαι να κερδίζεις μόνο με το δεξί χέρι, λαμβάνοντας τα έξοδα συναλλαγών για τον συμβουλευτικό ρόλο σου προς την ελληνική κυβέρνηση, αλλά κερδοσκοπείς παράλληλα με το αριστερό χέρι κατά της Ελλάδας.
Η τράπεζα αναγνωρίζει ένα μόνο πράγμα: ταυτόχρονα με τις συμβουλές προς την ελληνική κυβέρνηση, συνιστούσε στους πελάτες της, κυρίως τα hedge funds, να αγοράζουν το ελληνικό Credit Default Swap.
Το χρηματοπιστωτικό δηλαδή εργαλείο που αποτελεί ένα είδος ασφάλειας κατά της ενδεχόμενης πτώχευσης ενός κράτους. Ένα χαρτί που μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα αποδοτικό. Στην ουσία, αν η Goldman Sachs συμβουλεύει την αγορά του CDS, αυτό σημαίνει ότι προεξοφλεί την αύξηση του εν λόγω CDS και κατά συνέπεια ότι υπάρχει κίνδυνος με την Ελλάδα. Καθόλου κόσμιο για την πρώτη συμβουλευτική τράπεζα των Αθηνών.
Το πιο σοβαρό είναι ότι η Goldman Sachs ήταν μεταξύ αυτών που κερδοσκοπούσαν, εκείνη την περίοδο, στην αγορά του CDS κατά της Ελλάδας.
Όπως επισημαίνει ένας Ευρωπαίος τραπεζίτης «υπάρχει ένας ηθικός κανόνας του επαγγέλματός μας, που δεν επιτρέπει να πληρώνεσαι για να βοηθήσεις μια κυβέρνηση και να κερδοσκοπείς στο CDS του χρέους της χώρας. Η Goldman Sachs φαίνεται ωστόσο ότι το κάνει». 
Το δύσκολο είναι ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί, καθώς η αγορά των CDS είναι αδιαφανής και ανεξέλεγκτη, ενώ όταν θέτουμε το ερώτημα στον εκπρόσωπο της Goldman Sachs, η απάντηση είναι «Κανένα σχόλιο».
Ένα είναι ωστόσο βέβαιο: η πληροφορία των «F.T.» ωφέλησε την τράπεζα δημιουργώντας κλίμα ευνοϊκό για κερδοσκοπία.
Η Goldman Sachs κερδοσκόπησε εις βάρος του ευρώ. Σύμφωνα με τις αμερικανικές Αρχές, μεταξύ 26 Ιανουαρίου και 2 Φεβρουαρίου τα κερδοσκοπικά κεφάλαια και οι επενδυτικές τράπεζες (μεταξύ των οποίων και η Goldman Sachs) πούλησαν μαζικά ευρώ σε δολάρια. Ρευστοποίησαν 43.741 συμβόλαια σε ευρώ, δηλαδή περίπου 5,5 δισ. ευρώ, όσα ήταν και τα συμβόλαια τον Σεπτέμβριο του 2008, στην κορύφωση της κρίσης.
Η αμερικανική τράπεζα κέρδισε σε όλα τα ταμπλό. 
Στις 15 Φεβρουαρίου, ο Otmar Issing, πρώην chief economist στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επισημαίνει, πάντα στους «Financial Times», ότι οι εταίροι της Ελλάδας δεν θα πρέπει να προστρέξουν να τη βοηθήσουν.
Ο αξιότιμος αυτός τραπεζίτης υπογράφει το κείμενό του ως πρώην στέλεχος της ΕΚΤ και πρόεδρος του Center for Financial Studies, ενώ ξεχνά επιμελώς να αναφέρει ότι είναι διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs. Μία ακόμη απόδειξη του διπλού παιχνιδιού της τράπεζας...
Στο ερώτημα αν όλα αυτά αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας αγγλοσαξονικής συνομωσίας, την οποία κατηύθυνε κατά μεγάλο μέρος η Goldman Sachs κατά της Ευρωζώνης, οι ανταποκριτές επισημαίνουν ότι δεν είναι, με την έννοια μιας συντονισμένης και σχεδιασμένης επίθεσης.
Γενικά, ο ξένος Τύπος χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους δανειστές σε μια πρωτοφανή μαζική διαχείριση κατευθυνόμενων πληροφοριών για έναν βασικό λόγο: έπειθε την κοινή γνώμη των κρατών-δανειστών της Ελλάδας ότι «οι Ελληνες είναι άξιοι της μοίρας τους» και κυρίως τη χρησιμοποιούσαν για να αναπαράγεται και να διαχέεται η πληροφορία στο εσωτερικό της Ελλάδας από τα εγχώρια ΜΜΕ, κυρίως από τα τηλεοπτικά κανάλια και να δημιουργείται το αναγκαίο ψυχολογικό υπόβαθρο αποδοχής πρωτοφανών μέτρων και καταστάσεων.
Κάθε βράδυ στις 20.00 ξεκινούσε ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης.
Αυτό ξεκίνησε από το φθινόπωρο του 2010 και συνεχίζεται έως και σήμερα, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.
Ξεκινήσαμε το 2010 από την ιδιότυπη συλλογική ενοχή του«όλοι μαζί τα φάγαμε» άρα «όλοι μαζί πρέπει να πληρώσουμε», η οποία διαχέεται από τα ελληνικά μέσα που αναπαράγουν την παραπάνω εικόνα.
Συνεχής ροή αναλύσεων, πολεμικών ή και απειλών που εκφράζονται από επίσημες ανακοινώσεις, την αρθρογραφία έως τα τηλεοπτικά σποτ και τις διαδικτυακές αναρτήσεις (ώσπου ανδρώθηκε στο διαδίκτυο μια αντίθετη άποψη από μικρά, αλλά ανεξάρτητα συγκροτήματα Τύπου).
Αφετέρου, δημιουργείται ο προβληματισμός σχετικά με το τι πρέπει και τι μπορεί να συμβεί για να μετατραπούν τα όποια συμπεράσματα σε εργαλεία σκέψης και δημιουργικής αντίστασης.
Πρωταγωνιστούν σε αυτόν τον βομβαρδισμό η βρετανική «Guardian», οι «Financial Times» και η γερμανική «Bild». «Guardian», «Observer», «Independent», «Mirror», «Express», «Mail», «Telegraph» στη Βρετανία «ξεσαλώνουν» κατά της Ελλάδας, εξυπηρετώντας συγκεκριμένες ιδεολογικο-πολιτικές θέσεις ή οικονομικά συμφέροντα, όπως είδαμε.
Για τον γερμανικό Τύπο (εφημερίδες «Bild», «Die Welt», «Suddeutsche Zeitung» και το περιοδικό «Focus») η κρίση στην Ελλάδα αποτέλεσε ιδανική βάση ώστε να δημιουργηθούν νεότεροι στερεοτυπικοί χαρακτηρισμοί από τα γερμανικά ΜΜΕ.
«Προβάλλουν αρνητικά στερεότυπα για τους Ελληνες, κατακρίνοντας τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής τους, χρησιμοποιώντας συχνά υπεραπλουστευμένες εξηγήσεις, φορτισμένη φρασεολογία, υπερβολές και ανακρίβειες»,επισημαίνουν οι συντάκτες της μελέτης.
Οι ελληνογερμανικές σχέσεις και η παρουσίασή τους στον συστημικό ελληνικό έντυπο Τύπο («Καθημερινή», «Βήμα», «Πρώτο Θέμα», «Εθνος» κλπ.) και στο σύνολο των καναλιών περνούν μέσα από εκφράσεις όπως «βοήθεια» (ενώ είναι σαφές ότι είναι «δάνεια» και δεν έχουν σχέση π.χ. με την αμερικανική δωρεάν βοήθεια στην Ελλάδα μετά τον Β’ Π.Π.) και «στήριξη», δηλαδή παρουσιάζουν τη Γερμανία και την Ελλάδα στους ρόλους του «ισχυρού» και του «αδύναμου» που ευεργετείται.
Κάπως έτσι ο νικητής του Β’ Π.Π. μετατρέπεται σε κατεχόμενη χώρα. Στην πραγματικότητα, τα ελληνικά δάνεια από το 2012 και μετά ήδη έχουν αποφέρει κέρδη πάνω από 2,5 δισ. ευρώ στη γερμανική οικονομία.
Χιλιάδες γελοιογραφίες σε έντυπα και ψηφιακά μέσα από όλο τον κόσμο -και επιλέχθηκαν για συγκριτική μελέτη χίλιες εξ αυτών-, προκλητικές και καυστικές, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης ή κριτικής των στερεοτυπικών αναπαραστάσεων των ευρωπαϊκών χωρών μέσα στο ταραγμένο πεδίο της οικονομικής κρίσης, με προεξάρχουσα την Ελλάδα.
Ως βασική διαπίστωση προκύπτει ότι η συντριπτική πλειονότητα των σκίτσων του ξένου Τύπου χρησιμοποιεί παραπομπές στην Αρχαία Ελλάδα, όπου οι ερειπωμένοι αρχαίοι ναοί συνδέονται με τα σημερινά οικονομικά ερείπια, ενώ οι σύγχρονοι Έλληνες παρουσιάζονται να έχουν σπαταλήσει ανεύθυνα τόσο το ευρωπαϊκό κεφάλαιο όσο και το πολιτιστικό κεφάλαιο των αρχαίων προγόνων τους.
Την 1η Ιουλίου 2009, ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Timothy L. Thomas των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό «Parameters» σχετικά με την πραγματική φύση του Πληροφοριακού Πολέμου.
Ο Thomas, μέσα από τη μελέτη του με τίτλο «The mind has no firewall» («Το μυαλό δεν διαθέτει τείχος προστασίας») θέτει επί τάπητος αυτό που επί χρόνια ήταν επτασφράγιστο μυστικό: Η μαζική επιχείρηση επηρεασμού της κοινής γνώμης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύνολο υποσυνείδητων μηνυμάτων που μεταβάλλουν τις ικανότητες του πολίτη να προχωρήσει σε ορθή επεξεργασία των δεδομένων και της κοινωνικής συμπεριφοράς του.
Ας δούμε τι λέει και το βασικό εγχειρίδιο ψυχολογικών επιχειρήσεων του αμερικανικού Στρατού, το οποίο έχουν κοπιάρει οι επιχειρήσεις και οι υπηρεσίες των κρατών των δανειστών (DoD Directive S-3600.1 09/12/1006, U.S. Army Field Manual 101-5-1), για το θέμα: «Δίνουμε έμφαση στη χρήση των δεδομένων, τα οποία αποτελούν την πληροφορία, προκειμένου να διαπεράσουμε τις φυσικές άμυνες του αντιπάλου και να τον επηρεάσουμε, έτσι ώστε να πάψει να έχει τη δυνατότητα να αμυνθεί».
Όπως ουσιαστικά δεν αμύνθηκε και ο ελληνικός λαός το 2010...
Διαβάστε περισσότερα ...